nov
16
Brazilië heeft onder aanvoering van President Da Silva een indrukwekkende opmars gemaakt op het wereldtoneel, zowel in economisch als in politiek opzicht. De Financial Times riep het land zelfs op geheel Latijns-Amerika “weer op de weg naar de toekomst zetten,” want geen andere mogendheid op het continent is ertoe in staat aldus de krant. Dat is erg kort door de bocht: ook Colombia en Mexico hebben, als Spaanstalige landen, grote invloed in de regio maar Brazilië is zonder meer de nieuwe supermacht van Zuid-Amerika en daar is het zich goed van bewust.
Wanneer Zuid-Amerika in aanvaring dreigt te komen met de Verenigde Staten springt Brazilië tussenbeide en toont het zich een verantwoordelijke internationale speler. In Foreign Policy wijdt David J. Rothkopf het succes van Brazilië niet alleen aan President Da Silva maar meer nog aan zijn minister van buitenlandse zaken, Celso Amorim. Hij heeft ’s lands voorsprong in duurzame energie om weten te zetten in internationale invloed en de BRIC, het losse samenwerkingsverband met Rusland, India en China, betekenis gegeven door met één stem te spreken wanneer het om handel en diplomatie gaat. Brazilië is de partner die het meest van de alliantie profiteert: de andere drie landen hebben op zich voldoende economische en militaire kracht om een plaats aan de tafel op te eisen maar Brazilië werd vaak vergeten. Niet meer. Klik om verder te lezen »
nov
11
“De Muur had twee kanten,” weet Francisco van Jole te melden op Joop. Twintig jaar nadat Oost-Berlijn werd opengebroken en het socialisme dat de D.D.R. veertig jaar lang in een ijzingwekkende greep hield begon af te brokkelen wijst Van Jole op de fascistoïde regimes die tegelijkertijd huishielden in Zuid-Amerika. “Op het continent werd een oorlog gevoerd tegen iedereen die links was.” Na Cuba vreesde Washington dat binnenkort meer Zuid-Amerikaanse staten zich aan de Sovjet-Unie zouden alliëren. Gedurende de jaren zestig en zeventig werd door een combinatie van geheime operaties en militaire interventie voorkomen dat in landen als Argentinië, Chili en Uruguay socialistische partijen aan de macht kwamen terwijl in Bolivia en Brazilië militairen voornamelijk op eigen initiatief staatsgrepen pleegden. “Alles uit angst voor het communisme,” schrijft Van Jole.
Het is gemakkelijk om vandaag de dag te vergeten hoe werkelijk de dreiging van het communisme tijdens de vroege dagen van de Koude Oorlog leek. Nadat de Sovjet-Unie het gehele Oostblok inlijfde ondersteunde het actief revolutionaire bewegingen overzees. In 1949 riep Mao de Volksrepubliek China uit; een jaar later begon de oorlog in Korea. Tegen het einde van de jaren vijftig namen de Amerikanen de oorlog in Indochina over en in 1959 voltrok zich de Cubaanse Revolutie. De Russen probeerden ondertussen in het Midden-Oosten aan terrein te winnen en Cubaanse revolutionairen als Che Guevara zetten de strijd voort in de Kongo en in Bolivia. Landen leken inderdaad als domino’s ten prooi te vallen aan het communisme wat de Verenigde Staten in toenemende mate zorgen baarden. Klik om verder te lezen »
okt
07
Vorige maand kwamen Colombia en de Verenigde Staten overeen dat de laatste maar liefst vijf nieuwe militaire bases in het Zuid-Amerikaanse land zal installeren om de zogenaamde war on drugs die de Amerikanen al decennialang voeren ten zuiden van hun grenzen kracht bij te zetten. Dit omdat Ecuador de Amerikanen niet al te lang geleden de deur wees. De Venezolaanse dictator Hugo Chávez ziet hierin het zoveelste bewijs dat zijn land binnenkort ten prooi zal vallen aan een Amerikaanse invasie maar ook uit gematigdere hoek klinkt weerstand. Zo zei de Braziliaanse president Lula da Silva ongerust te zijn over de regionale spanningen die hierdoor onder druk worden gezet. Da Silva heeft zich gedurende zijn ambtstermijn tot dusver inzet om de economische groei van Brazilië in politieke invloed om te zetten, met name door de banden met China, India en Rusland aan te halen. Echter ook op het eigen continent wordt Brazilië tot een grootmacht gebombardeerd en zijn zorgen mogen dan ook eerder als verzachtende retoriek jegens Venezuela worden opgevat dan als oprechte weerstand tegen een uitbreiding van de Amerikaanse militaire aanwezigheid in één van zijn buurlanden.
Enkele weken geleden omschreef ik Colombia al als een niet te onderschatten Zuid-Amerikaanse mogendheid. Alhoewel het land nog altijd opgehouden wordt door een hevige interne strijd die als een ware burgeroorlog gekarakteriseerd zou kunnen worden is het simpele feit dat Colombia deze oorlog aan het winnen is. Klik om verder te lezen »
sep
07
Vanuit welingelichte kringen vernemen wij dat dictator Hugo Chávez op tocht gaat naar het Midden-Oosten, op zoek naar bondgenoten. “De Venezolaanse president noemde zijn rondreis gekscherend de ‘evil axis tour’,” schrijft Pim van den Dool. “Hij is dezer dagen op de thee bij anti-democratische bondgenoten als kolonel Gaddafi in Libië, bij wie hij op de voorste rij zat om zijn 40-jarige dictatuur te vieren. Ook ging Chávez al langs president Assad in Syrië, waar hij flink uithaalde naar Israël, dat hij een land noemde dat mensen vernedert en vijandig is jegens vrede. De komende dagen gaat de president nog langs bij onder andere de Iraanse president Ahmadinejad en de laatste dictator van Europa, de Wit-Russische president Aleksandr Loekasjenko.” En daarmee heeft Orkaan Hugo met uitzondering van Kim Jong-Il zo een beetje alle geliefde leiders ter wereld aangedaan. Klik om verder te lezen »