jani
06
Falend toezicht, niet een nalatend monetair beleid was verantwoordelijk voor het opblazen van de bubbel die de Amerikaanse huizenmarkt op de rand van de afgrond bracht zo stelde de voorzitter van de Amerikaanse centrale bank Ben Bernanke afgelopen zondag.
Bernanke verwierp het verwijt dat zijn bank aan de maak van de recessie bijdroeg door tussen 2002 en 2006 een onredelijk lage rentestand te hanteren.
Stronger regulation and supervision aimed at problems with underwriting practices and lenders’ risk management would have been a more effective and surgical approach to constraining the housing bubble than a general increase in interest rates.
“Wanneer historische verhoudingen in overweging worden genomen,” sprak de bankier, “is het moeilijk om de huizenprijzenbubbel aan monetair beleid dan wel het bredere macro-economische klimaat toe te schrijven.” Naar welke historische verhoudingen hij verwees liet de man die zijn academische loopbaan besteedde aan het bestuderen van de Grote Depressie in het midden. Klik om verder te lezen »
nov
30
Eerder schreef ik al over de aftakeling van de Republikeinse Partij en hoe Republikeinen zichzelf belachelijk maken door mensen als Glenn Beck, Rush Limbaugh en Sarah Palin voor hen te laten spreken. Datzelfde besef dringt nu door te dringen aan de overzijde van de oceaan.
De Republikeinse Partij is verdeeld wanneer het op diens toekomst aankomt. Na de evangelische opleving onder George W. Bush slaagt de populistische anti-Obama retoriek van vandaag de dag er maar nauwelijks in om de conservatieve ruggengraat van de partij te doen warmlopen.
Zo klaagde Reagan-biograaf Steven Hayward in de Washington Post over de intellectuele leegte op rechts. Hij mist de Allan Blooms, de Milton Friedmans, de Francis Fukuyamas die niet zo lang geleden met hun lofzangen op de westerse democratie en vrije markt de Republikeinse Partij ideologisch ondersteunen. Daarentegen hebben we vandaag de dag birthers en tea parties die vurig worden aangemoedigd door halvegaren als Beck en Limbaugh. Klik om verder te lezen »
nov
13
Dat Hillary Clinton kort na haar aantreden als minister van buitenlandse zaken Oost-Azië aandeed zei veel over de internationale oriëntatie van de regering Obama. De vorige President Bush liet de banden met ’s lands voornaamste bondgenoot in de regio, Japan, verwateren en deed weinig om de af en toe gespannen verhoudingen met China te verzachten. Als gevolg durft de nieuwe Japanese regering zich openlijk te distantiëren van Washington terwijl een irrationele Chinafobie nog altijd ronddwaalt in de wandelgangen van de Amerikaanse hoofdstad. Gelukkig behelst Oost-Azië meer dan deze twee mogendheden.
Zo reisde Clinton afgelopen juli af naar Bangkok om het Verdrag van Vriendschap en Samenwerking in Zuidoost-Azie te ondertekenen; iets dat de vorige regering resoluut weigerde te doen omdat ook de militaire dictatuur van Myanmar zitting neemt in het samenwerkingsverband van Zuidoost-Aziatische staten, de ASEAN. In navolging van Obama’s verkiezingsbelofte om het Amerikaanse beleid jegens vijandige landen en regimes te herzien hernieuwt het Witte Huis nu echter de betrekkingen met Myanmar. Senator Jim Webb van Virginia en assistent-minister van buitenlandse zaken voor Zuidoost-Azië Scot Marciel bezochten het land respectievelijk in augustus en eerder deze maand om de voorbereidingen te treffen voor aankomende zondag wanneer President Obama op een topontmoeting van landen rond de Stille Oceaan in Singapore de minister-president van Myanmar zal treffen. Klik om verder te lezen »
nov
09
Nadat Hillary Clinton zichzelf duidelijk profileerde als het gezicht van de Amerikaanse buitenlandse politiek is zij al meerdere malen de wereld rondgevlogen. Na bezoeken aan Rusland, waar zij de verkoelde verhoudingen met de voormalige aartsrivaal nieuw leven in trachtte te blazen, en aan Afrika en Zuidoost-Azië deed de minister vorige week onder meer Pakistan aan tijdens een reis door het Midden-Oosten.
Clinton deed het aardig in de Pakistaanse media en lijkt meer dan de vorige regering het belang van een stabiel Pakistan in te schatten. De toestand waarin het land verkeert blijft echter precair: Talibanstrijders behouden er, ondanks recente offensieven van de Pakistaande krijgsmacht, een aanzienlijke machtsbasis die de inspanningen van de coalitietroepen over de grens in Afghanistan frustreert.
Enkele weken voor zij op reis ging gaf Clinton al aan waarom de Amerikaans-Pakistaanse verhoudingen onder druk staan: het land ontvangt Amerikaanse steun in de vorm van geld, wapens en training naar al eerder voelde het zich in de steek gelaten toen de Amerikanen, nadat de Russen eind jaren tachtig uit Afghanistan werden gedreven, hun interesse voor het gebied verloren. Aanhoudende bombardementen van onbemande vliegtuigen op Pakistaans grondgebied maken de situatie er niet gemakkelijker op. Klik om verder te lezen »