nov
19
Na de fameuze machtswisseling van vorig jaar lijkt het er steeds meer op dat President Dmitri Medvedev van Rusland een wat andere politiek bedrijft dan zijn voorganger en mentor Vladimir Poetin. Alhoewel Medvedev even gelukkig is met de informele bondgenootschap met Iran heeft hij ook de banden met omringende en opkomende mogendheden als Brazilië, India en China binnen de BRIC en de Sjanghai Samenwerkingsorganisatie aangehaald. Binnen de eerste werkt Rusland om op het internationale vlak meer diplomatieke en financiële invloed te vergaren terwijl binnen de laatste het land de verhoudingen met Centraal- en Zuid-Azië onderhoudt. Tevens verwelkomde de president afgelopen zomer graag Barack Obama in Moskou om over een reductie van kernwapens te spreken.
Medvedev lijkt in het buitenland te scoren maar worstelt tegelijkertijd met een verouderde krijgsmacht en een economie in recessie die vooralsnog weinig tekenen van herstel vertoont. Waar de andere drie BRIC-landen reeds dit jaar uit de malaise weten op te klimmen wordt voorspeld dat Rusland pas in 2012 terug op het groeipad zal keren. The Economist noemde het “de prijs die Rusland betaalt voor het niet ontwikkelen van een eigen financiële markt en het niet intomen van de inflatie.” De twee zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden door de mentaliteit van de gemiddelde Rus die het leven te onzeker acht om geld te sparen of een verzekering af te sluiten. In plaats daarvan geeft hij elke roebel die hij verdient liever zo snel mogelijk uit. Klik om verder te lezen »
sep
05
Dat Rusland, ondanks de droevige staat waarin haar economie verkeert, de oude invloedssfeer in Centraal-Azië tracht te herwinnen baart de westerse bondgenoten zorgen. Na twee decennia van onbetwiste Amerikaanse hegemonie zit niemand te wachten op een heropleving van de Koude Oorlog. Binnen het NAVO-kamp zelf zijn de verhoudingen echter niet meer zo hecht als voorheen: de teloorgang van de Sovjet-Unie heeft het belang van de verdragsorganisatie doen afnemen.
Over de toekomstige rol van de alliantie wordt al langer nagedacht. Een soort permanente vredesmacht onder VN-mandaat zoals Brits historicus John Keegan voorstelde is minder aantrekkelijk dan het misschien lijkt. In april schreef ik hierover: “Om te voorkomen dat de NAVO in zo een rol als instrument van Westers imperialisme wordt gezien zouden vele nieuwe lidstaten tot de organisatie moeten toetreden, wellicht zelfs Rusland—terwijl dat land juist reden is dat vele Oost-Europese landen tot de NAVO zijn toegetreden, of dat willen.” Klik om verder te lezen »
aug
28
Rusland heeft te kennen gegeven voor het einde van het jaar een helikoptercarrier van NAVO-lidstaat Frankrijk te willen opkopen. Het voormalige Sovjetrijk is druk bezig haar vloot te moderniseren ondanks geldgebrek en een prangend onvermogen van de Russische scheepsbouwindustrie om voldoende oorlogsbodems te produceren. “Geen land ter wereld kan alles zelf doen,” aldus de Russische chef der staven, Generaal Nikolai Makarov. De beste man weet wel beter natuurlijk. Rusland slaagde er tijdens de Koude Oorlog namelijk prima in om praktisch “alles zelf te doen” op militair gebied. Maar die glorietijd is voorbij.
Defense Tech ziet hierin terecht een teken van zwakte en het blog vraagt zich af waarvoor Rusland eigenlijk een moderne marine nodig heeft. De oude invloedssfeer in Centraal-Azië wordt langzaam maar zeker herwonnen maar voor een invasie van Georgië is geen vloot nodig. Terwijl het leger in een weinig betere staat verkeert dan de marine zet Rusland haar zinnen op kernonderzeeërs en helikoptercarriers. Wellicht dat iemand in Moskou de prioriteiten niet helemaal op een rijtje heeft?
Update: De Fransen wisten nog van niets.
aug
15
Rusland heeft het zwaar te verduren gekregen. Haar economie kromp met meer dan tien procent het afgelopen kwartaal onder druk van een teruggenomen vraag naar olie, gas en metaal op de wereldmarkt terwijl de roebel nog altijd aan waarde verliest. Volgens President Dmitri Medvedev is een “verandering van de structuur” van de Russische economie dan ook onvermijdelijk. Het lijkt onwaarschijnlijk dat de president hiermee doelt op verdergaande liberalisering. De vrije markt staat nu niet bepaald in hoog aanzien in de voormalige communistische grootmacht terwijl het Kremlin maar al te graag zeggenschap behoudt over het beleid van haar staatsbedrijven. In plaats daarvan zal Medvedev zich inspannen om Rusland minder afhankelijk te maken van grondstoffen en goederen maar of hij erin slaagt de binnenlandse dienstensector te versterken—iets waarvoor zonder meer buitenlands kapitaal nodig is—lijkt nog geenszins zeker.
In de tussentijd is er enige reden tot vreugde. De New York Times is wellicht erg enthousiast wanneer het stelt dat de teruggang een halt is toegeroepen, echter onmiskenbaar is een sterk afgenomen krimp. Olie- en gasprijzen blijven tegelijkertijd laag en de Wereldbank blijft bij de voorspelling dat het tot 2012 zal duren voor Rusland er weer bovenop komt.