okt
10
Enkele maanden geleden werd al gewaarschuwd voor de ondergang van Pakistan: een Pentagon medewerker voorzag toen een toekomst voor het land waarin slechts de steden nog in handen van de overheid zouden zijn terwijl de jihadstrijders die zich met name in het grensgebied met Afghanistan ophouden grote gebieden van het Pakistaanse platteland konden beheren. Eerder vandaag hebben militanten het hoofdkwartier van de Pakistaanse krijgsmacht in Rawalpindi ten noorden van de hoofdstad Islamabad bestormd waarmee de dreiging gevaarlijk dichterbij komt.
Pakistan is niet als Afghanistan een achterlijk en geïsoleerd land van weinig internationale betekenis. In tegendeel: het heeft een bevolking van 165 miljoen, is economisch zeer met de regio verweven en militair krachtig: het beschikt over een groots leger en maar liefst 100 kernwapens. Valt dit land uit elkaar dan zouden de gevolgen rampzalig zijn. Het geeft de extremisten een machtsbasis die nog zekerder is dan Afghanistan ooit was; het biedt legitimiteit aan terroristen in de gehele regio die beweren te streven naar een pure sharia-staat; en het ondermijnt de militaire inspanningen van de coalitie in Afghanistan die nu mede via Pakistan worden bevoorraad. Klik om verder te lezen »
okt
05
Dankzij het af en toe stompzinnige buitenlandse beleid van de vorige Amerikaanse regering heeft de karakterisering van schurkenstaten als Iran, Noord-Korea en Syrië (en destijds Afghanistan en Irak) als “de as van het kwaad” aanzienlijk aan waarde verloren. Zo zeer zelfs dat de Venezolaanse dictator Hugo Chávez eerder deze maand de term gekscherend gebruikte om zijn toenaderingspogingen tot landen als Iran, Libië en Syrië te omschrijven. Enkele van deze minst geliefde staten der Aarde, zoals Venezuela en Iran, worden vandaag de dag geplaagd door groeiende binnenlandse onvrede echter daar heeft de regering Bush weinig mee te maken gehad. Dat de zogenaamde as nog altijd bestaat is tegelijkertijd onmiskenbaar maar geenszins een blijvende zekerheid.
Zo bleek vorige maand dat Noord-Korea wapens smokkelt richting Iran: hetzelfde land dat deze zomer een raket testte die ooit Noord-Amerika met kernwapens moeten kunnen bestoken; iets dat gezien het falen van die pathetische poging nog even op zich zal laten wachten. Het stalinistische schrikbewind van Kim Jong-Il beschikt echter ook over een aanzienlijke voorraad chemische wapens waarmee het toch, met name voor haar zuiderbuur, redelijk beangstigend blijft. Klik om verder te lezen »
okt
02
De afgelopen verkiezingen in Afghanistan hebben de Afghaans-Pakistaanse strategie van de regering Obama zwaar onder druk gezet. Een voornaamste pilaar van die strategie was de vestiging van een stabiele, legitieme Afghaanse staat wat de Amerikanen in staat zou stellen om op den duur het land te verlaten. Geruchten van wijdverbreide verkiezingsfraude en het geweld dat de Taliban ontketenden tegen hen die stemden (waardoor minder dan 40% van de Afghanen naar de stembus ging in tegenstelling tot de 70% van de stemgerechtigden die in 2004 kwam opdagen) hebben echter het tegenovergestelde resultaat bewerkstelligd: de regering van President Hamid Karzai lijkt corrupter en onbetrouwbaarder dan ooit tevoren. De Taliban profiteren hiervan door Karzai des te meer als een marionet van het Westen af te schilderen die geen waar mandaat heeft van de Afghaanse bevolking.
Dit betekent dat de NAVO meer verantwoordelijkheid op zich moet nemen, wil het de missie in Afghanistan met succes afronden: het is de enige aanwezige autoriteit die bij machte is om tegelijkertijd de opstand neer te slaan en het land weder op te bouwen. De militaire opperbevelhebber, Generaal Stanley McChrystal heeft daarom, tegen mijn verwachting in om meer troepen gevraagd en voegde daar de waarschuwing aan toe dat wanneer de NAVO-bondgenoten er niet in slagen om binnen een jaar het initiatief te herwinnen en de Taliban terug te dringen, hen dat waarschijnlijk nooit zal lukken. De komende twaalf maanden zijn volgens McChrystal van essentieel belang maar dit is geen populaire boodschap in het Westen. Klik om verder te lezen »
sep
26
Het Amerika-centrische denken van voorname Amerikaanse strategen inzake Afghanistan lijkt onverstoorbaar. De Chinezen dragen al meer bij, Rusland wil een grotere rol spelen en India verhoogt de ontwikkelingshulp naar $1,2 miljard waarmee het na de Verenigde Staten, Groot-Brittannië, Japan en Canada de meest financieel betrokken mogendheid in Afghanistan is. Maar het debat in de Verenigde Staten draait enkel om de Amerikaanse rol en om de vraag wat Amerika moet doen. Zowel de BRIC-landen, die, wellicht met uitzondering van Brazilië, allen inzien dat Afghanistan niet in de huidige staat kan worden achtergelaten, als de NAVO lijken vooralsnog totaal genegeerd te worden.
De regering Obama leek goed op dreef. Minister van buitenlandse zaken Hillary Clinton verwoordde een ambitieuze doelstelling toen zij toegaf dat de Verenigde Staten niet alle problemen in de wereld zelf kunnen oplossen. Zij nam nadrukkelijk afstand van het beleid van de vorige regering en pleitte voor een multilaterale aanpak. Klik om verder te lezen »