nov
09
Nadat Hillary Clinton zichzelf duidelijk profileerde als het gezicht van de Amerikaanse buitenlandse politiek is zij al meerdere malen de wereld rondgevlogen. Na bezoeken aan Rusland, waar zij de verkoelde verhoudingen met de voormalige aartsrivaal nieuw leven in trachtte te blazen, en aan Afrika en Zuidoost-Azië deed de minister vorige week onder meer Pakistan aan tijdens een reis door het Midden-Oosten.
Clinton deed het aardig in de Pakistaanse media en lijkt meer dan de vorige regering het belang van een stabiel Pakistan in te schatten. De toestand waarin het land verkeert blijft echter precair: Talibanstrijders behouden er, ondanks recente offensieven van de Pakistaande krijgsmacht, een aanzienlijke machtsbasis die de inspanningen van de coalitietroepen over de grens in Afghanistan frustreert.
Enkele weken voor zij op reis ging gaf Clinton al aan waarom de Amerikaans-Pakistaanse verhoudingen onder druk staan: het land ontvangt Amerikaanse steun in de vorm van geld, wapens en training naar al eerder voelde het zich in de steek gelaten toen de Amerikanen, nadat de Russen eind jaren tachtig uit Afghanistan werden gedreven, hun interesse voor het gebied verloren. Aanhoudende bombardementen van onbemande vliegtuigen op Pakistaans grondgebied maken de situatie er niet gemakkelijker op. Klik om verder te lezen »
nov
06
De oorlog in Jemen is er één die op weinig media-aandacht kan rekenen maar wel degelijk van groot regionaal belang is. Sinds 2004 zijn de sjiitische Zaidieten van noord-Jemen in opstand tegen het centrale gezag in Sanaa. Duizenden mensen zijn reeds gedood en tienduizenden zijn op de vlucht geslagen voor het geweld.
De Jemenitische overheid beschuldigt Iran ervan de Zaidieten te ondersteunen terwijl de Iraanse grootayatollah de strijd van de regering tegen de opstandelingen als een “jihad” omschreef. Jemen kan op haar beurt rekenen op de steun van Saoedi-Arabië en, voornamelijk indirect, op die van de Verenigde Staten alhoewel met name de eerste last ondervindt van de ongeregeldheden aan ’s lands zuidergrenzen. Uit voorzorg heeft Saoedi-Arabië daarom een muur gebouwd langs delen van de grens maar in toenemende mate acht het militair geweld noodzakelijk om te voorkomen dat Zaidieten hun toevlucht zoeken binnen de grenzen van het koninkrijk. Klik om verder te lezen »
okt
31
Het wordt een bekend mantra hier: het gaat niet alleen om Amerika in Afghanistan. Alhoewel het debat over de toekomst van de westerse inmenging in het land zich voornamelijk toespitst op de vraag hoezeer de Verenigde Staten betrokken moeten blijven hebben andere landen ook volgens Robert Kaplan veel meer belang bij een stabiel Afghanistan. Onder Amerikaanse bescherming mijnen Chinezen naar koper en scheppen zij banen wat de overheid in Kaboel mooi belastinggelden oplevert. Amerika en China hebben iets andere visies, schrijft Kaplan, maar deze brengen uiteindelijk hetzelfde resultaat teweeg.
Just as America has a vision of a modestly stable Afghanistan that will no longer be a haven for extremists, China has a vision of Afghanistan as a secure conduit for roads and energy pipelines that will bring natural resources from the Indian Ocean and elsewhere. Klik om verder te lezen »
okt
22
De militaire machtsbalans rond de Perzische Golf verschuift, redeneert Michael Knights voor het Washington Institute for Near East Policy. Drie factoren spelen hierin een rol: een effectieve besteding van defensiegelden; een hoge mate van investering in nieuwe technieken en nieuwe technologieën; en het wegvallen van Irak als waarschijnlijkste vijand. Voorheen legden de noordelijke Golfstaten, Saoedi-Arabië, Koeweit en Bahrein, zich toe op infanterie, anti-tank helikopters en artillerie omdat zij op een aanval van Saddam Hoessein rekenden. Tegenwoordig is Iran gevaarlijker. Hierdoor liggen meer staten in de vuurlinie—met name de Verenigde Arabische Emiraten, Oman en Qatar—en hebben de krijgsmachten van deze landen meer aandacht gekregen voor verdedigingswerken tegen aanvallen vanuit zee en vanuit de lucht.
De Iraanse militaire strategie lijkt sinds de jaren tachtig weinig te zijn veranderd dus moeten de Golfstaten zich op twee fronten tegen het land beschermen. Ten eerste: op zee. Aangezien Iran in 1986 en in 1987 tal van olieplatformen van Saoedi-Arabië en de V.A.E. onder vuur nam en het eind jaren negentig sporadisch de wateren van Qatar schond moet in het geval van oorlog een slag op zee worden verwacht. Klik om verder te lezen »