jani
29
Beste bezoeker. Zoals U merkt is het blog nauwelijks ge-update the afgelopen tijd. De reden hiervoor is dat ik mijn energie dezer dagen voornamelijk wijdt aan de website Atlantic Sentinel: een nieuws- en opiniesite die onderhouden wordt door verscheidene verslaggevers uit met name de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk. Bijna dagelijks treft U hier bijdragen van mijzelf over min of meer dezelfde soort onderwerpen die tot nog toe hier zijn behandeld.
Dit blog zal weinig meer onderhouden worden. Ik dank U voor de vele bezoeken en hoop U terug te zien op de Atlantic Sentinel!
dec
21
U leest het goed. Volgens Joop verkeren Colombia en Venezuela “praktisch op voet van oorlog” en is Nederland erbij betrokken: door Amerikaanse spionagevluchten vanaf Curaçao toe te staan. De Antillen en internationale intrige—een combinatie die we reeds sinds eeuwen niet meer hebben meegemaakt.
Wat blijkt? Tweede Kamerlid voor de Socialistische Partij Harry van Bommel is erachter gekomen dat al enkele weken lang een Amerikaans militair verkenningsvliegtuig dagelijks vanaf Hato op Curaçao opsijgt om Venezuela te begluren. De eilanden Aruba en Curaçao zijn namelijk zogenaamde Forward Operating Locations van de Amerikaanse krijgsmacht wat betekend dat bestaande vliegvelden door de Amerikanen gebruikt mogen worden voor wat voor doeleinden dan ook.
Tot nog toe werd van de Antilliaanse voorzieningen voornamelijk gebruik gemaakt binnen het kader van de Amerikaanse war on drugs in Colombia maar nu is ook Hugo Chávez slachtoffer gevallen aan het Amerikaans imperialisme. “Chávez vreest een Amerikaanse invasie in zijn land,” weet Joop en heeft daarom opdracht gegeven Amerikaanse toestellen die zijn luchtruim binnendringen prompt neer te halen. Begrijpelijk, aldus het VARA-blog: “In 2002 is met Amerikaanse steun al eens een coup-poging gedaan.” Pardon? Zo beweert Chávez wellicht maar de officiële geschiedschrijving houdt het erbij dat de Verenigde Staten niet of nauwelijks betrokken waren bij de mislukte staatsgreep. Washinton mag dan een lange geschiedenis van inmenging in Zuid-Amerika hebben, maar zover bekend had het niets te maken met de kortstondige afzetting van Chávez zeven jaar terug. Klik om verder te lezen »
nov
26
De internationale reactie op de verkiezing van Herman Van Rompuy tot eerste “president” van Europa was vorige week weinig positief te noemen. Britse, Duitse en Franse kranten evenals opiniemakers hier in Nederland bestempelden de Belgische premier onverdeeld als “saai” en “kleurloos” terwijl de Amerikanen van mening waren dat het duo Ashton-Van Rompuy van Europa geen supermacht zal kunnen maken.
Aan de overzijde van de oceaan denkt men blijkbaar graag dat ons continent die ambitie heeft. Met uitzondering van enkele enthousiaste bureaucraten is Brussel is dat echter nauwelijks het geval: met name de grotere landen als Duitsland, Frankrijk, Italië en het Verenigd Koninkrijk denken Europa niet nodig te hebben om mee te spelen op wereldformaat en tot op zekere hoogte hebben zij daarin groot gelijk.
De keuze voor Van Rompuy moet binnen deze context beschouwd worden. De grotere landen willen tenminste gedeeltelijk een eigen buitenland beleid blijven voeren terwijl de kleinere lidstaten niet door hen wensen te worden overschaduwd. Anita Kirpalani schrijft daarom voor Newsweek dat zowel Barones Ashton als Van Rompuy, in tegenstelling tot een kandidaat als Tony Blair, de bescheiden statuur en de juiste achtergrond en politieke kleur hebben om binnen Europa tot consensus te komen. “Wat beschroomdheid lijkt zou toch wel eens tot een sterker Europa kunnen leiden,” concludeert zij.
nov
21
Marcel van Dam, ooit staatssecretaris en VARA-voorzitter, is hoogstwaarschijnlijk de laatste der socialistische dinosauriërs uit het tijdperk Den Uyl dat zijn geloof nog niet heeft verloren. Nooit kan hij genoeg krijgen van die tijd, die glorierijke jaren zeventig toen alles kon, en alles mocht. De maakbare samenleving heeft voor Van Dam nooit afgedaan. Ook al betalen we tot op de dag van vandaag de rekening voor de waanzin waar hij deel van uitmaakte.
De meest recente episode in het onverbiddelijke pleidooi van de gewaarwording der pedanterie heet De Onrendabelen: een pathetisch vertoon van de meest treurige zielen die ons land rijk is. De Hopelozen had de documentaire die aan het propagandistische grenst beter gepast als titel. Oud Links denkt daar anders over en biedt Van Dam uitgebreid de gelegenheid om zijn visie kenbaar te maken: in De Volkskrant, in Pauw & Witteman en op Joop. Mensen die na 1960 geboren zijn begrijpen hem echter minder goed. Zelfs Sargasso, online bolwerk van kosmopolitisch links, vindt Van Dam maar raar. Klik om verder te lezen »