okt
24
Afgelopen woensdag, 21 oktober, is de vijfde en één-na-laatste der Britse Type 45 jagers, de HMS Defender, te water gelaten. Oorspronkelijk zouden tweemaal zoveel van deze schepen worden gebouwd echter omwille van geldnood is het aantal tot zes teruggebracht. In februari van volgend jaar moet het eerste schip uit de klasse, de HMS Daring, in dienst treden terwijl aan de laatste, de Duncan, op dit moment gebouwd word in Glasgow.
Het lot van de Type 45 is tekenend voor de treurige staat waarin de Britse marine verkeert. Wat ooit een zeemacht van wereldformaat was zal tegen 2023 hoogstwaarschijnlijk over niet meer dan een pathetisch aantal van 14 fregatten en jagers beschikken. Dat is minder dan de helft van wat de marine zelf nodig zegt te hebben om haar taak uit te voeren! Klik om verder te lezen »
okt
22
De militaire machtsbalans rond de Perzische Golf verschuift, redeneert Michael Knights voor het Washington Institute for Near East Policy. Drie factoren spelen hierin een rol: een effectieve besteding van defensiegelden; een hoge mate van investering in nieuwe technieken en nieuwe technologieën; en het wegvallen van Irak als waarschijnlijkste vijand. Voorheen legden de noordelijke Golfstaten, Saoedi-Arabië, Koeweit en Bahrein, zich toe op infanterie, anti-tank helikopters en artillerie omdat zij op een aanval van Saddam Hoessein rekenden. Tegenwoordig is Iran gevaarlijker. Hierdoor liggen meer staten in de vuurlinie—met name de Verenigde Arabische Emiraten, Oman en Qatar—en hebben de krijgsmachten van deze landen meer aandacht gekregen voor verdedigingswerken tegen aanvallen vanuit zee en vanuit de lucht.
De Iraanse militaire strategie lijkt sinds de jaren tachtig weinig te zijn veranderd dus moeten de Golfstaten zich op twee fronten tegen het land beschermen. Ten eerste: op zee. Aangezien Iran in 1986 en in 1987 tal van olieplatformen van Saoedi-Arabië en de V.A.E. onder vuur nam en het eind jaren negentig sporadisch de wateren van Qatar schond moet in het geval van oorlog een slag op zee worden verwacht. Klik om verder te lezen »
okt
02
De afgelopen verkiezingen in Afghanistan hebben de Afghaans-Pakistaanse strategie van de regering Obama zwaar onder druk gezet. Een voornaamste pilaar van die strategie was de vestiging van een stabiele, legitieme Afghaanse staat wat de Amerikanen in staat zou stellen om op den duur het land te verlaten. Geruchten van wijdverbreide verkiezingsfraude en het geweld dat de Taliban ontketenden tegen hen die stemden (waardoor minder dan 40% van de Afghanen naar de stembus ging in tegenstelling tot de 70% van de stemgerechtigden die in 2004 kwam opdagen) hebben echter het tegenovergestelde resultaat bewerkstelligd: de regering van President Hamid Karzai lijkt corrupter en onbetrouwbaarder dan ooit tevoren. De Taliban profiteren hiervan door Karzai des te meer als een marionet van het Westen af te schilderen die geen waar mandaat heeft van de Afghaanse bevolking.
Dit betekent dat de NAVO meer verantwoordelijkheid op zich moet nemen, wil het de missie in Afghanistan met succes afronden: het is de enige aanwezige autoriteit die bij machte is om tegelijkertijd de opstand neer te slaan en het land weder op te bouwen. De militaire opperbevelhebber, Generaal Stanley McChrystal heeft daarom, tegen mijn verwachting in om meer troepen gevraagd en voegde daar de waarschuwing aan toe dat wanneer de NAVO-bondgenoten er niet in slagen om binnen een jaar het initiatief te herwinnen en de Taliban terug te dringen, hen dat waarschijnlijk nooit zal lukken. De komende twaalf maanden zijn volgens McChrystal van essentieel belang maar dit is geen populaire boodschap in het Westen. Klik om verder te lezen »
sep
26
Het Amerika-centrische denken van voorname Amerikaanse strategen inzake Afghanistan lijkt onverstoorbaar. De Chinezen dragen al meer bij, Rusland wil een grotere rol spelen en India verhoogt de ontwikkelingshulp naar $1,2 miljard waarmee het na de Verenigde Staten, Groot-Brittannië, Japan en Canada de meest financieel betrokken mogendheid in Afghanistan is. Maar het debat in de Verenigde Staten draait enkel om de Amerikaanse rol en om de vraag wat Amerika moet doen. Zowel de BRIC-landen, die, wellicht met uitzondering van Brazilië, allen inzien dat Afghanistan niet in de huidige staat kan worden achtergelaten, als de NAVO lijken vooralsnog totaal genegeerd te worden.
De regering Obama leek goed op dreef. Minister van buitenlandse zaken Hillary Clinton verwoordde een ambitieuze doelstelling toen zij toegaf dat de Verenigde Staten niet alle problemen in de wereld zelf kunnen oplossen. Zij nam nadrukkelijk afstand van het beleid van de vorige regering en pleitte voor een multilaterale aanpak. Klik om verder te lezen »