nov
13
Dat Hillary Clinton kort na haar aantreden als minister van buitenlandse zaken Oost-Azië aandeed zei veel over de internationale oriëntatie van de regering Obama. De vorige President Bush liet de banden met ’s lands voornaamste bondgenoot in de regio, Japan, verwateren en deed weinig om de af en toe gespannen verhoudingen met China te verzachten. Als gevolg durft de nieuwe Japanese regering zich openlijk te distantiëren van Washington terwijl een irrationele Chinafobie nog altijd ronddwaalt in de wandelgangen van de Amerikaanse hoofdstad. Gelukkig behelst Oost-Azië meer dan deze twee mogendheden.
Zo reisde Clinton afgelopen juli af naar Bangkok om het Verdrag van Vriendschap en Samenwerking in Zuidoost-Azie te ondertekenen; iets dat de vorige regering resoluut weigerde te doen omdat ook de militaire dictatuur van Myanmar zitting neemt in het samenwerkingsverband van Zuidoost-Aziatische staten, de ASEAN. In navolging van Obama’s verkiezingsbelofte om het Amerikaanse beleid jegens vijandige landen en regimes te herzien hernieuwt het Witte Huis nu echter de betrekkingen met Myanmar. Senator Jim Webb van Virginia en assistent-minister van buitenlandse zaken voor Zuidoost-Azië Scot Marciel bezochten het land respectievelijk in augustus en eerder deze maand om de voorbereidingen te treffen voor aankomende zondag wanneer President Obama op een topontmoeting van landen rond de Stille Oceaan in Singapore de minister-president van Myanmar zal treffen. Klik om verder te lezen »
okt
31
Het wordt een bekend mantra hier: het gaat niet alleen om Amerika in Afghanistan. Alhoewel het debat over de toekomst van de westerse inmenging in het land zich voornamelijk toespitst op de vraag hoezeer de Verenigde Staten betrokken moeten blijven hebben andere landen ook volgens Robert Kaplan veel meer belang bij een stabiel Afghanistan. Onder Amerikaanse bescherming mijnen Chinezen naar koper en scheppen zij banen wat de overheid in Kaboel mooi belastinggelden oplevert. Amerika en China hebben iets andere visies, schrijft Kaplan, maar deze brengen uiteindelijk hetzelfde resultaat teweeg.
Just as America has a vision of a modestly stable Afghanistan that will no longer be a haven for extremists, China has a vision of Afghanistan as a secure conduit for roads and energy pipelines that will bring natural resources from the Indian Ocean and elsewhere. Klik om verder te lezen »
okt
05
Dankzij het af en toe stompzinnige buitenlandse beleid van de vorige Amerikaanse regering heeft de karakterisering van schurkenstaten als Iran, Noord-Korea en Syrië (en destijds Afghanistan en Irak) als “de as van het kwaad” aanzienlijk aan waarde verloren. Zo zeer zelfs dat de Venezolaanse dictator Hugo Chávez eerder deze maand de term gekscherend gebruikte om zijn toenaderingspogingen tot landen als Iran, Libië en Syrië te omschrijven. Enkele van deze minst geliefde staten der Aarde, zoals Venezuela en Iran, worden vandaag de dag geplaagd door groeiende binnenlandse onvrede echter daar heeft de regering Bush weinig mee te maken gehad. Dat de zogenaamde as nog altijd bestaat is tegelijkertijd onmiskenbaar maar geenszins een blijvende zekerheid.
Zo bleek vorige maand dat Noord-Korea wapens smokkelt richting Iran: hetzelfde land dat deze zomer een raket testte die ooit Noord-Amerika met kernwapens moeten kunnen bestoken; iets dat gezien het falen van die pathetische poging nog even op zich zal laten wachten. Het stalinistische schrikbewind van Kim Jong-Il beschikt echter ook over een aanzienlijke voorraad chemische wapens waarmee het toch, met name voor haar zuiderbuur, redelijk beangstigend blijft. Klik om verder te lezen »
aug
30
De Japanse Liberaal Democraten hebben, zoals verwacht, een verpletterende nederlaag geleden in de parlementsverkiezingen van dit weekend. “De stedelijke elite is al langer ontevreden,” schreef ik enkele weken geleden over de partij die sinds de Tweede Wereldoorlog bijna onafgebroken heeft geregeerd. “Nu brokkelt ook haar aanhang op het platteland af waardoor de voornaamste mededinger, de Democratische Partij” nu heeft kunnen zegevieren.
De Democraten zouden ideologisch gezien niet bijzonder veel van de regeringspartij moeten verschillen. Beide zijn liberaal en daarmee voorstander van een zo vrij mogelijke markt. In de praktijk valt dat vies tegen. De Liberaal Democraten hebben op de wereldwijde recessie naar goed Keynesiaans gebruik gereageerd: met $270 miljard aan investeringen in publieke werken. Het effect ervan is tot nog toe nauwelijks kenbaar. Ondertussen schieten zowel de staatsschuld als de vergrijzing onverstoorbaar omhoog. Klik om verder te lezen »