Het is vandaag de dag lastig om in bepaalde delen van ons land aan eieren te komen. Supermarkten hebben met tekorten te kampen omdat hele voorraden eieren door Duitse groothandelaren zijn opgekocht. Nederlands is altijd één van ’s werelds voornaamste eierenexporteurs geweest maar tot nog toe hebben we daar nooit zelf onder te lijden gehad. De reden dat nu zoveel meer eieren hun weg naar onze oosterbuur vinden is dat vanaf 1 januari aanstaande de legbatterijen in Duitsland verboden worden waardoor ’s lands eigen eierenproductie vanzelfsprekend is teruggelopen.

Het Europese Parlement stemde reeds in 1999 in met een verbod op legbatterijen. Toentertijd was maar liefst 93% van alle eieren die in Europa verhandeld werden uit legbatterijen afkomstig. In 2012 moeten alle lidstaten de legbatterij hebben afgeschaft maar Duitsland loopt een stapje voor en heeft ervoor gekozen om in 2010 al een einde te maken aan de praktijk.

Toen het Parlement besloot boeren te dwingen de klok een halve eeuw terug te draaien dacht het er natuurlijk wel aan om voldoende protectie te bieden tegen de invoer van goedkope buitenlandse eieren. Een reeks aan subsidiemaatregelen en een uitvoerig grensbeleid werden in het leven geroepen met als doel de importen aan banden te leggen en de uitvoer van Europese eieren te bevorderen.

In Brussel wordt bepaald hoeveel een ei mag kosten. Met een apparaat aan regelgevig onder de noemer van het gemeenschappelijk landbouwbeleid kan belasting worden geheven op geïmporteerde eieren die minder kosten dan de Europese. Indien de Europese markt overspoeld zou worden door laaggeprijsde landbouwproducten kan Brussel zelfs bepalen de import ervan geheel stop te zetten.

Tegelijkertijd krijgen Europese exporteurs van diezelfde landbouwproducten subsidie zodat zij ook buiten de Unie kunnen concurreren. Vanzelfsprekend stoot dit ontwikkelingslanden voor het hoofd die nu bijvoorbeeld binnen de Wereldhandelsorganisatie de onderhandelingen tegenhouden precies omdat het Westen, de Europese Unie voorop, de eigen markt in toenemende mate beschermt waardoor het voor boeren in de Derde Wereld onmogelijk wordt gemaakt om mee te dingen. (De volgende keer dat U iemand “vrijhandel” de schuld hoort geven van de misère in de Derde Wereld weet U dus wel beter dan instemmend te knikken.)

De enigen die op dit moment niet klagen zijn de Nederlands boeren die hun eieren tegen mooie prijzen aan de Duitsers kunnen verkopen. Binnen twee jaar zullen ook zij echter gedwongen worden de legbatterijen op te geven. Als onvermijdelijk gevolg zal het aanbod aan eieren verder afnemen waardoor de consument opgezadeld wordt met een hogere prijs.

Foto door Farm Sanctuary.