Marcel van Dam, ooit staatssecretaris en VARA-voorzitter, is hoogstwaarschijnlijk de laatste der socialistische dinosauriërs uit het tijdperk Den Uyl dat zijn geloof nog niet heeft verloren. Nooit kan hij genoeg krijgen van die tijd, die glorierijke jaren zeventig toen alles kon, en alles mocht. De maakbare samenleving heeft voor Van Dam nooit afgedaan. Ook al betalen we tot op de dag van vandaag de rekening voor de waanzin waar hij deel van uitmaakte.

De meest recente episode in het onverbiddelijke pleidooi van de gewaarwording der pedanterie heet De Onrendabelen: een pathetisch vertoon van de meest treurige zielen die ons land rijk is. De Hopelozen had de documentaire die aan het propagandistische grenst beter gepast als titel. Oud Links denkt daar anders over en biedt Van Dam uitgebreid de gelegenheid om zijn visie kenbaar te maken: in De Volkskrant, in Pauw & Witteman en op Joop. Mensen die na 1960 geboren zijn begrijpen hem echter minder goed. Zelfs Sargasso, online bolwerk van kosmopolitisch links, vindt Van Dam maar raar.

De meest honende interpretatie van De Onrendabelen komt echter van Bert Brussen die als volgt schrijft over de “slachtoffernatie” van Van Dam.

Wist u al dat criminelen dat vaak helemaal niet zijn? Nee, dat zijn slachtoffers van die nare zakkenvullende werkgevers, de échte criminelen. Het woord “crimineel” wordt u gewoon aangepraat. En wist u al dat straffen he-le-maal niet werkt en dat we daar in dit land zo snel mogelijk mee moeten stoppen? En wist u bijvoorbeeld dat de uitkeringen zo laag zijn dat de uitkeringstrekker, die overigens geen dader is zoals de gure neoliberale inhumane kleine groep met torenhoge inkomens ons wil doen laten geloven maar ook slachtoffer, volledig buiten hun schuld om worden gedwongen in de criminaliteit te verdwijnen? Ja, omdat de overheid geen leukere baantjes heeft voor ongeschoolden en ex-criminelen worden ze steeds crimineler die slachtoffers. Allemaal UW schuld! Welkom in het land van Marcel van Dam. Het land van uitsluitend slachtoffers, zonder eigen verantwoordelijkheid, zonder enig normbesef. Het land van mensen die zich toch nooit zullen ontplooien en ontwikkelen en dus geen enkele stimulans of prikkel nodig hebben. Het land waar generatie na generatie op kosten van de belastingbetaler ongeschoold in de uitkering blijft, inclusief psychische en lichamelijke klachten, en ongestoord slachtoffer mag zijn. Want slachtoffers, die zijn lief. Slachtofferschap moet je zoveel mogelijk stimuleren. Op kosten van de staat, die heeft verder toch niks anders om geld aan uit te geven. Hoe meer slachtoffers, hoe beter Marcel van Dam en zijn neomarxistische sociologenkliek in hun landhuizen en blanke elitewijken zich voelen.

Foto door it is aai!.