In een interview met Christiane Amanpour van CNN spraken defensieminister Robert Gates en minister van buitenlandse zaken Hillary Clinton uitvoerig over de oorlog in Afghanistan en de situatie in naburige landen als Pakistan en Iran.
Gates bevestigde de opvatting van Henry Kissinger dat het gebied rond de Afghaans-Pakistaanse grens de gevaarlijkste voedingsbodem voor islamitisch extremisme is van vandaag de dag. Vanuit hier streden de moedjahedien tegen de Sovjet-Unie, zei Gates, en nu hebben zij de mogelijkheid om wederom een supermacht te verslaan. De geschiedenis van de Afghaanse strijd tegen buitenlandse overheersing is een enorme steun in de rug voor de Taliban en verantwoordelijk voor aanzienlijke financiële donaties uit naburige Golfstaten: een probleem dat de Verenigde Staten ook apart proberen aan te pakken.
Clinton bevestigde wederom het belang dat de Verenigde Staten aan de bondgenootschap met Pakistan hechten maar voegde eraan toe dat Pakistan onzeker is nu de Amerikanen hun strategie in de regio lijken te heroverwegen. Het land ontvangt Amerikaanse steun in de vorm van geld, wapens en training echter al eerder voelde het zich in de steek gelaten toen de Amerikanen, nadat de Russen waren verslagen, hun interesse voor het gebied verloren.
Het land dat Clinton noch Gates in deze context noemden was India. Er worden wel degelijk pogingen ondernomen om India meer met Pakistan rond de tafel te krijgen maar in economisch en geopolitiek opzicht is India een belangrijkere partner van de Verenigde Staten dan Pakistan. Bij een herhaling van de aanslagen in Mumbai van afgelopen november zal India alleen maar wantrouwiger worden jegens de toewijding van de Verenigde Staten aan deze partnerschap en wordt het in de opvatting gesterkt dat het land in feite de veiligheid in en van Pakistan helemaal niet kan garanderen. Toenemend antiamerikanisme in Pakistan en het onvermogen van de regering aldaar om de jihadstrijders daadwerkelijk een halt toe te roepen betekenen dat meer belang gehecht moet worden aan de verhoudingen met India; een mening die Kissinger lijkt te delen.
De oud-diplomaat geeft verder toe dat het in Afghanistan inderdaad niet alleen om Amerika gaat: geen van de buurlanden heeft belang bij een overwinning van de Taliban. Pakistan zou in dat geval nog meer bedreigd worden door Al Qaida; India door een opleving van moslimterrorisme in het algemeen; China door shiitische jihadstrijders in Sinkiang; Rusland door onrust aan haar zuidgrenzen; en Iran door een fundamentalistisch soennitisch regime in Kabul. De hedendaagse onderhandelingen met Iran zijn uiteraard toegespitst op het atoomprogramma van het land terwijl China en Rusland vooral binnen de Sjanghai Samenwerkingsorganisatie Afghanistan benaderen. Het zou Amerika en de NAVO echter geen kwaad doen wanneer het deze landen, die immers het meest te verliezen hebben bij een nederlaag in Afghanistan, meer betrekt bij de strijd die in feite de grenzen van Afghanistan overstijgt.