Niet al te lang geleden verzette het Amerikaanse Congres zich nog tegen het voorstel van defensieminister Robert Gates om de productie van de F-22 aan banden te leggen. De afgevaardigden klaagden dat minder toestellen de Verenigde Staten kwetsbaarder zouden maken maar de werkelijke reden was volgens mij dat zij bang waren dat het hun staten banen zou kosten. “In tijden van economische tegenspoed en met volgend jaar alweer verkiezingen kiezen zij eieren voor hun geld,” schreef ik toen, “Gates zijn inspanningen om de luchtmacht klaar te stomen voor de éénentwintigste eeuw ten spijt.”

Gates heeft intussen de strijd gewonnen. Meer F-22’s komen er niet maar aan de F-35, de straaljager die uit het Joint Strike Fighter project is voortgekomen, wordt rustig doorgebouwd. Sterker nog: vliegtuigfabrikant Lockheed Martin is dankzij de JSF praktisch onverslaanbaar. Nu naast de acht partners van het JSF programma ook Finland, Israël, Japan, Spanje, Singapore en Zuid-Korea geïnteresseerd zijn in aankoop van het toestel zou de productie ervan gemakkelijk kunnen verdubbelen.

Tegenwoordig werken er ongeveer 25.000 mensen aan de F-22. Binnen slechts twee jaar zal dat aantal bijna halveren, tot 13.000. De F-35 daarentegen levert dit jaar al 38.000 banen op en dat aantal zal in 2011 waarschijnlijk meer dan verdubbeld zijn om op 82.000 uit te komen. Gates wist dat de Verenigde Staten niet beide toestellen massaal konden inkopen: had hij de productie van de F-22 doorgezet, dan was dit ten koste gegaan van de F-35—wat de Amerikaanse industrie in werkelijkheid dus ongeveer 32.000 banen zou hebben gekost.