Frankrijk behoudt nog altijd een aantal koloniën wereldwijd echter omdat deze meestal klein en ver van elkaar verwijderd zijn worden ze in Parijs wel eens lacherig als “de confettie van een imperium” aangeduid. Niettemin gaat de zon nog steeds nooit onder over de Franse overzeese gebieden en worden deze eilandjes en nederzettingen wel degelijk beschouwd als belangrijk instrument van de Franse buitenlandse politiek, als we Christopher Dickey in Newsweek mogen geloven.

Zo opende President Nicolas Sarkozy eerder dit jaar een militaire basis in Abu Dhabi, één der Verenigde Arabische Emiraten. Frankrijk laat hiermee zien dat het bereid is haar militaire macht in het Midden-Oosten te laten gelden, echter deze aanwezigheid is niet typerend voor het hedendaagse Franse imperialisme. Eilanden als Guadeloupe en Martinique in de Caraïben zijn dat wel. Beide worden als verlengstuk van Frankrijk gezien: departementen als elke andere Franse provincie. Hier komt Sarkozy echter niet op bezoek. De eilandbewoners kwamen in opstand, niet voor onafhankelijkheid, maar omdat zij gunstigere voorwaarden van Parijs eisten.

In het verleden waren eilanden als Guadeloupe en Martinique ware wingewesten voor Frankrijk. Zij produceerden grondstoffen en tropische producten; dienden als marinebases en boden soms ruimte aan kernwapentesten. Tegenwoordiger echter kosten de oude koloniën vooral geld; veel geld: maar liefst zestien miljard euro per jaar. De eilanden produceren nauwelijks maar zijn vrijwel geheel afhankelijk van het moederland. Vele kennen al helemaal geen Franse militaire aanwezigheid meer en kernwapens worden niet meer bovengronds getest. Waarom houdt Frankrijk dan toch zo wanhopig vast aan deze gebieden? Robert Aldrich, auteur van Greater France: A History of French Overseas Expansion (1996) noemt het nostalgie. De koloniën zijn volgens hem “als familiejuwelen, wellicht niet zo waardevol in termen van geld, doch met een zekere sentimentele waarde.” En de eilandbewoners maken maar weinig bezwaar. Zij weten dat hun onfhankelijke buurstaten het economisch zwaar hebben, zonder steun uit Europa. Zij krijgen geld uit Frankrijk in ruil voor hun afhankelijkheid en hoeven zelf geen defensie te organiseren, noch een buitenlands of economisch beleid te voeren. Een moderne mission civilisatrice waar iedereen gelukkig van wordt?