President Obama moest er aan te pas komen om de Turken te overtuigen maar Anders Fogh Rasmussen, nu nog premier van Denemarken, zal aankomende augustus dan toch het secretaris-generaalschap van de NAVO van onze eigen Jaap de Hoop Scheffer overnemen.

De viering van het zestigjarige bestaan van de verdragsorganisatie verliep niet bepaald vlekkeloos. Naast de gebruikelijke demonstraties toonde Premier Berlusconi van Italië zich niet bepaald van zijn beste kant en vragen velen zich hardop af wat voor nut de alliantie vandaag de dag nog heeft. De Muur viel immers al weer bijna twee decennia geleden en de oorlogen die de NAVO in het Midden-Oosten voert kunnen niet overal op evenveel steun rekenen. Zelfs binnen de NAVO bestaat verdeeldheid: hoewel onder Obama de Verenigde Staten zich vriendelijker jegens Europa opstellen zijn maar weinig van de bondgenoten bereid hun militaire aanwezigheid in Afghanistan aanzienlijk uit te breiden, beloften ten spijt.

Maar er is wel degelijk reden tot vreugd. Na meer dan veertig jaar dwarsliggerij heeft Frankrijk bij monde van President Sarkozy aangekondigd zich wederom bij de militaire samenwerkingsstructuur van de NAVO te zullen voegen en daarmee is de club die Europa een halve eeuw lang behouden hield van oorlog en communisme weer vrolijk compleet. Dat de NAVO tot dusver een succes is geweest moge duidelijk zijn. Wat echter te doen de komende zestig jaar?

Een soort van permanente VN-vredesmacht lijkt geen verstandig idee. Om te voorkomen dat de NAVO in zo een rol als instrument van Westers imperialisme wordt gezien zouden vele nieuwe lidstaten tot de organisatie moeten toetreden, wellicht zelfs Rusland—terwijl dat land juist reden is dat vele Oost-Europese landen tot de NAVO zijn toegetreden, of dat willen. De Oekraïne alsmede Georgië vrezen beide Russische agressie wat, in het licht van de recente gascrisis en de oorlog in Zuid-Ossetië, niet bepaald verwonderlijk mag heten.

Een internationale politiemacht dan die optreedt wanneer het dat zelf wenselijk acht? Een meer realistische optie, immers het is veel gemakkelijker voor de lidstaten om vast te stellen wanneer westerse belangen in het geding komen en militair ingrijpen raadzaam is. In dit opzicht is de huidige strijd in Afghanistan van buitengewoon belang. De NAVO toonde eerder al in Joegoslavië vrede te kunnen brengen maar dit ging toch vooral samen met de wens tot rust in de eigen achtertuin. Afghanistan daarentegen is ver van het bed. Door hier te overwinnen bewijst de NAVO dat zij een rol heeft als mondiale aanvoerder van vrijheid en democratie en dergelijke. Maar dat is geen gemakkelijke opgave.