De moderne economie lijkt elke zoveel jaar geplaagd te moeten worden door recessie. Wellicht is een dergelijke teruggang niet verwonderlijk wanneer de aanzienlijke groei die er gewoonlijk aan vooraf gaat wordt overwogen. Keer op keer geraken we allen verblind door ons eigen succes en onze weelde wanneer de tijden meezitten om bij crisis, als nu, elkaar de oren van het hoofd te klagen en onszelf radeloos af te vragen hoe het allemaal toch zo heeft kunnen komen.

Crises hebben steeds andere oorzaken en maar weinigen hadden de kredietcrisis van 2008 zien aankomen. Dat er na een periode van redelijke groei wederom een terugval zou plaats vinden hadden echter velen zich kunnen realiseren. Immers, met uitzondering van de paniek die zich na de aanslagen van 11 september 2001 van de wereld meester maakte, heeft er sinds de jaren tachtig van de vorige eeuw geen recessie meer opgetreden. Achteraf kost het weinig moeite om vast te stellen dat met een irrationeel hypotheekbeleid in de Verenigde staten en met onnavolgbaar gestuntel met financiële producten wereldwijd het slechts een kwestie van tijd was eer de grootste bubbel die we allen zo voorzichtig en schijnbaar zo stevig hadden geblazen, toch barstte.

Reden tot wanhoop is dat voor de meesten niet. Hoewel elke verandering in de dagelijkse routine tegenwoordig gemakshalve aan “de crisis” wordt toegekend, lijden alleen zij die hun baan verliezen daadwerkelijk. De rest van de werkende bevolking, ondernemers bij uitstek, worden juist aangespoord meer en harder te werken. Het is wat vervelend dat hier dikwijls geen extra salaris tegenover staat, maar onze economie, onze productiviteit en onze concurrentiepositie en hopelijk, onze innovatie, profiteren hiervan. Bedrijven worden gedwongen nieuwe en efficiëntere manieren te vinden om hun producten en diensten te vervaardigen en aan de man te brengen. Zij die daar niet in slagen vallen af (tenzij de overheid bijspringt om hen kunstmatig overeind te houden). Arbeiders worden tegelijkertijd gedwongen zich te bewijzen: een baan lijkt niet langer vanzelfsprekend dus werken zij liever een uur over uit angst de huidige te verliezen.

Na verloop van tijd waait de crisissfeer over en komen we erachter dat we zowaar zelf groei hebben gemaakt. Natuurlijk vergeten we dan na een paar jaar weer hoe dat ook al weer moest en begint de cyclus van voren, maar op de korte termijn is er vooruitgang in zicht!